haast

het is iets meer dan een week geleden dat ik mijn vorige blogpost schreef. ik heb beloofd dat ik regelmatig zou bloggen, maar had, en heb geen idee waar we het dan over hebben. mijn oorspronkelijke verwachting was eens in de twee dagen. dat blijkt vooralsnog niet goed ingeschat. maar ik laat het komen zoals het komt. ik merk dat ik het gebrek aan ‘druk’ in deze fase van mjn leven als bijzonder prettig ervaar.

als beginnend autist loop ik tegen een heleboel dingen aan. natuurlijk is er het herbeleven van een hele rits aan gebeurtenissen uit mijn leven tot nu toe, maar ook in het heden zijn er de gewone dagelijkse dingen die voortdurend aandacht vragen. waarom doe ik dit zus, waarom reageer ik zo, waarom voel ik me ongemakkelijk in situatie X, waarom gaat dingetje 1 me makkelijk af, waarom loop ik vast op dingetje 2. al met al is het een voortdurend geworstel met alles wat er gebeurd is, en een voortdurend zoeken naar een manier om alles wat er nog te gebeuren staat op een voor mij zo goed mogelijke manier aan te pakken.

de autist met een diagnose op jonge leeftijd heeft het voordeel dat hij niet veel terug te kijken heeft. hij kan aan de slag met het heden en de toekomst. de 55 jarige starter (ik dus) heeft een hoop gebeurtenissen te plaatsen. zoals al eerder gezegd, er is een heleboel mis gegaan in mijn leven, en uiteraard is niet alles te wijten aan mijn autisme. wat het op dit moment lastig, en vaak emotioneel maakt, is dat ik uit moet zoeken waar ik wel, en waar ik niet iets aan had kunnen doen.

ik ben autistisch, maar ik ben ook nog zoveel meer. en ik word op dit moment gedwongen om mezelf opnieuw uit te vinden. om te leren van het verleden. om in de toekomst niet weer in dezelfde kuilen te stappen. en ik heb haast. zoals met zoveel dingen wil ik dat de puzzelstukjes meteen, nu, hier, op hun plek vallen. maar ik weet ook dat puzzelstukjes niet vanzelf op hun plek vallen. puzzelstukjes moet je passen. en soms moet je even zoeken naar de juiste plek. en soms moet je even wachten met een bepaald deel van de puzzel, tot je eerst een ander stuk gelegd hebt.

en dan dringt, zoals met bijna alles op dit moment, de vraag zich op of al die haast iets autistisch is… maar dat is dan weer niet zo…. ik heb haast omdat ik gewoon een ongeduldig ventje ben!
pfff… gelukkig..ik ben nog zoveel meer…

dokter facebook

pff… ik was verbaasd. misschien zelfs wel een beetje overweldigd. had al die reacties niet verwacht toen ik mijn vorige blogpost doorplaatste naar facebook. ik werd er blij van. en een beetje verlegen soms.
reacties van mensen waarvan ik het wel verwacht had, maar ook reacties van mensen waar ik IRL niet zoveel mee heb. en juist die tweede categorie komt dan eigenlijk nog harder binnen. omdat die reacties me gedwongen hebben anders naar mezelf te kijken. omdat ik geen idee had hoe die categorie mensen mij ziet. me dat misschien ook wel te weinig af vraag.

veel autisten hebben een laag zelfbeeld. ik ook. dat heeft natuurlijk te maken met de eindeloze reeks mislukkingen in mijn leven tot nu toe. mislukkingen op allerlei gebied. opleidingen, banen, relaties. mislukkingen die nu heel vaak terug te leiden zijn tot mijn autisme. maar waarvan iedereen om me heen zich altijd heeft afgevraagd waarom het mij, met mijn intelligentie, talenten, en mogelijkheden, maar niet lukte om mijn weg te vinden. en om eerlijk te zijn vroeg ik het mezelf ook vaak af. het gevoel van falen sluipt dan binnen, nestelt zich, en groeit. daardoor pak je minder aan, pak je minder door, en ga je uitdagingen steeds meer uit de weg. en dan word je moedeloos, wanhopig, somber. een neergaande spiraal.

toen ik de reacties op mijn facebookpost las kreeg ik heel even het gevoel dat mensen me als ziek zagen. als patiënt. dat zegt meer over mij dan over de reacties overigens.
ik heb ontzettend veel gelezen over autisme de laatste twee maanden. vooral op internet. ik vind het opvallend dat veel autisten in autistengroepen en op autistenforums zoeken naar een ‘wij’ gevoel. ‘wij’ tegen de gewone mensen. ‘wij zijn niet raar, zij zijn zelf raar’. ‘dat ik ‘anders’ ben is niet mijn probleem, het is hun probleem’.
zelf herken ik daar niet zoveel in. ik denk niet in ‘wij’ en ‘zij’. maar ik probeer bovenal mijn autisme niet als een probleem te zien. natuurlijk loop ik nu tegen mijn eigen beperkingen aan, maar tot nu toe (her)kende ik mijn beperkingen helemaal niet ! met alle vervelende gevolgen voor mezelf en mijn omgeving.

wat ik geleerd heb uit alle lieve reacties op mijn fb tijdlijn en de, soms niet ten onrechte zo genoemde, persoonlijke berichten, is dat andere mensen mij vaak heel anders zien dan ik mezelf zie. daar ben ik blij mee. dat zet tot denken. en dat zal me helpen om eens wat meer naar mijn positieve en sterke kanten te kijken.

dokter facebook bljkt een beter psycholoog dan ik had kunnen bevroeden!!!

it’s only misery

it’s only misery

through the open windows of my soul tonight

through the open windows of my soul tonight

sleep is a station

sleep is a station

nog niet zo lang geleden

nog niet zo lang geleden besloot ik hulp te zoeken. weliswaar lijd ik al zo lang als ik me herinner aan depressies, ik kwam er altijd weer bovenop. tot ik de afgelopen anderhalf jaar er niet meer bovenop kwam. zo simpel is het.

het gevoel van zinloosheid, van op de verkeerde plaats zijn, van in de verkeerde tijdlijn leven, hield aan. ik heb een zoon van 10 die me erg nodig heeft. dus zelfmoord is geen optie. maar de gedachten aan een ongeluk buiten mijn schuld, met de dood als gevolg, werden sterker. en dat scenario begon me steeds meer aan te staan.
toen ik me uiteindelijk realiseerde dat een dode vader voor mijn zoon, ongeacht de oorzaak of de omstandigheden, gewoon een dode vader zou zijn, wist ik dat het klaar was. ik moest naar de dokter.

eigenlijk al na 1 gesprek met de SPVer, en na 1 gesprek met de psycholoog, werd het me duidelijk dat er een reden is dat ik mijn leven lang al depressief ben. ik ben een autist.

wat? een autist? Rainman? Paul’s broer Geert? hmmm… de tijd waarin we leven heeft ook voordelen. Google is in velerlei opzichten mijn vriend. lezen dus. informatie opzuigen. nog meer lezen. Lezen! verwerken. wat is autisme. wat maakt mij een autist. waarom ben ik depressief. wat heeft het 1 met het ander te maken. hoe moet ik daar mee leven. chaos dus.

ik ben 55. en na al die jaren kom ik er achter dat wat ik heb een naam heeft. dat er een oorzaak is voor mijn depressies. dat er meer mensen zoals ik zijn.

ik weet al vanaf mijn kindertijd dat ik ‘anders’ ben. dat ik deze wereld niet goed begrijp. dat ik de mensen niet goed begrijp. dat ik me vaak alleen voel. omdat ik niet kan connecten. dat ik heel erg mijn best moet doen om ‘normaal’ over te komen. om sociaal aanvaardbaar gedrag te vertonen. dat dat me verdrietig maakt. en heel erg moe. somber vaak. en tot twee maanden geleden heel erg somber. te somber om nog langer zo verder te kunnen.

en nu, nu voel ik me iets beter. niet meer fulltime somber. wat ik heb heeft een naam. en als alles goed gaat krijg ik binnenkort een officiële diagnose. waardoor ik voorlopig op hulp kan rekenen. want het schudt nogal wat door elkaar. en ik zal moeten leren mezelf te zijn. en moeten leren om te gaan met mijn eigen gedoetje. en dat kan ik niet alleen.

ik ben bezig mijn dosis anti-depressiva af te bouwen. omdat ik hoop dat de wetenschap waar het vandaan komt me genoeg kracht geeft om met minder toe te kunnen. en uiteindelijk met niks.

en ik omarm mijn autisme. omdat ik nog zeker 40 jaar mee moet in dit leven, en het vanaf nu alleen maar beter wordt !!

and so it begins..

ik zal het proberen. schrijven. bloggen. met regelmaat.

de vorige post moest ik even kwijt. en gek, het luchte op. dus nu moet ik meer schrijven. vaker schrijven. over dingen. over ‘eigen deeg’.
deze blog heeft nooit een idee gehad. af en toe een fotootje, een muziekje. een hele enkele keer een gedachte. maar nu, nu ik geconfronteerd word met al die ASS shit, en mijn hele leven nu, en tot nu toe, op de schop kan, is het tijd. tijd om eens fijn te bloggen..

ik zal mijn best doen om alle chaos in mijn hoofd zo min mogelijk van invloed te laten zijn. ik zal mijn best doen mijn associatieve geest niet de overhand te laten krijgen. ik zal mijn best doen.

and so it begins…

als autist

het is niet verstandig eenzijdig een scenario te bedenken. het loopt dan ineens anders & opgetogenheid over het plan verandert in een gevoel van teleurstelling. de zinloosheid van de onderneming doet besluiten tot een snelle terugkeer naar de veilige omgeving. thuis aangekomen knapt de autist zienderogen op! pffft… now that was close…

een onverwacht doch welkom #vakantiegevoel

een onverwacht doch welkom #vakantiegevoel

55

op mijn 55e verjaardag denk ik aan kees, omdat ik vandaag eindelijk ouder ben dan hij is geworden. en ik denk aan Utrecht…

===============

Utrecht 2001

Utrecht is een grijze dame met een opgebroken hart
Utrecht is een toverstad waar baksteen groeit tot kathedralen
Utrecht is een pleisterplaats voor magistraten, zenuwlijders,
zakkenwassers, zakkenvullers, dromers en vandalen.

Utrecht is een knekelveld van oude sarcofagen.
Utrecht is geheime tuinen, binnenplaatsen vol seringen, 
singels waar nog vogels zingen - Utrecht is de Zwaansteeg
met de zon er schuin doorheen. Utrecht is van licht en steen.

Utrecht is een stad waar je niet weg kunt en niet blijven
om er stijlvol te vergrijzen tussen kroegen, kerken en paleizen,
aan vertwijfeling ten prooi. Utrecht is een gouden kooi. 

Utrecht is een plek aan de rivier waar ooit drie schepen landden,
lang begraven werkershanden palen sloegen, stenen sjouwden, 
huizen bouwden, vuren brandden.

Ingmar Heytze

(In: Alle 24 goed, p16. Op: www.heytze.nl) 

disappear here

disappear here

system overload

system overload

EINDELIJK !!! ik heb ‘m..ooit verspreid ter gelegenheid van de 10e sterfdag van Adrian. 
goed voor een uur kippenvel.

EINDELIJK !!! ik heb ‘m..
ooit verspreid ter gelegenheid van de 10e sterfdag van Adrian.

goed voor een uur kippenvel.

#duckporn #doetinchem #blackandwhite (at Bonanzapark)

#duckporn #doetinchem #blackandwhite (at Bonanzapark)

fuck the headlines, gimme the details

fuck the headlines, gimme the details